Адбылося  чарговае пасяджэнне Савета грамадскага пункта аховы правапарадку г.п. Хоцімск пад кіраўніцтвам старшыні СГПАП Аляксандра Цішчанкі, на пасяджэнне якога былі запрошаны людзі, якія ўчынілі адміністрацыйныя правапарушэнні.

І зноў у кожнай індывідуальнай гісторыі ёсць адно звяно, якое аб’ядноўвае ўсіх запрошаных — алкаголь.

Вось мужчына, які справіў патрэбу… прама на вуліцы ля шматпавярховага дома.

Праўда віноўнік прызнае:

— Разумею, што вінаваты. Што тут скажаш…

Сказаць можна толькі адно: не напівайся да такой ступені, каб не цяміць, дзе знаходзішся. А то так можна і рэшткі чалавечага аблічча страціць!

А вось перад вачыма членаў Савета паўстала паненка. Таццяна Мікалаеўна нідзе не працуе, жыве за кошт сталай маці, якая яшчэ і ўнучку прыглядае. Замест падзякі дачка «дорыць» маме скандалы ды п’янкі. Напрыклад, жанчына была затрымана ў стане алкагольнага ап’янення ў 12.45 прама ў цэнтры Хоцімска. Зразумела, што «ствараць» сабе настрой пачала яшчэ раніцай.

Свой лад жыцця Таццяна тлумачыць проста, маўляў, уладкавацца на працу немагчыма. Праўда, яна толкам і не спрабавала. А навошта, калі маці корміць? Да таго ж так можна і ўласны лес уладкаваць: дома частыя госці мужчынскага полу. Але ўсе неяк не атрымліваецца… Чамусьці ўсе патэнцыйныя жаніхі накіроўваюцца ў лячэбна-працоўны прафілакторый. Але Таццяна надзеі не губляе…

Як птушка вольная жыве і яшчэ адзін запрошаны. Колькі ўжо не працуе і ўспомніць не можа. А навошта, калі сястра поіць, корміць, апранае, за камуналку плаціць?

— Пенсія хутка, — тлумачаць члены Савета. — Не запрацуеце яе — не атрымаеце…

— Ой, калі яшчэ гэтая пенсія.., — мужчына так далека ў будучыню не зазірае.

Зрэшты, не задумваюцца аб будучыні і многія іншыя парушальнікі закона. Яны наогул не над чым не задумваюцца. Ні над тым, колькі бед прыносяць сваім блізкім, ні над уласным маральным абліччам. Выпіў, праспаўся, выпіў, праспаўся, зноў выпіў…

А між тым жыцце праходзіць. Вось так бессэнсоўна і бязглузда. Ды і ці жыцце гэта? На самай справе,  аблытанныя алкагольнымі сеткамі людзі, часта не разумеюць і нават не ўяўляюць, што есць іншы лёс…

Радуе, што ўсе ж некаторыя ўсведамляюць тое, што ўсталі не на той шлях. Абяцаюць выправіцца. Хочацца спадзявацца, што яны выканаюць свае абяцанне. Як гаворыцца, гэта трэба ім самім…

Ганна МАВІЧ

Print Friendly, PDF & Email

НЕТ КОММЕНТАРИЕВ

ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ