Вы здесь
Каб лёгка было душы,  трэба цяжкім шляхам ісці Общество 

Каб лёгка было душы, трэба цяжкім шляхам ісці

На мінулым тыдні адбылося чарговае пасяджэнне Савета грамадскага пункта аховы правапарадку г.п. Хоцімск, у рабоце якога прынялі ўдзел: Ірына Хучава, намеснік пракурора Хоцімскага раена, і айцец Павел, настаяцель Свята-Пакроўскай царквы. На пасяджэнне былі запрошаны людзі, што ўчынілі адміністрацыйныя правапарушэнні. У асноўным, яны затрымлены ў грамадскіх месцах у стане алкагольнага ап’янення.
Ніна Васільеўна прыйшла адразу ў РАУС, шукала ўчастковага інспектара, каб паскардзіцца на мужа-скандаліста. Праўда, сама пры гэтым «ясным розумам» не адрознівалася. У выніку, на яе складзены адміністрацыйны пратакол. Між тым, у сям’і складваецца вельмі няпростая сітуацыя: перыядычна злоўжывае муж, злоўжывае і жонка, пад уздзеяннем алкаголю яны высвятляюць адносіны, што нярэдка заканчваецца цяжкімі цялеснымі… Што рабіць?
— Усе зразумела, — кажа Ніна Васільеўна. — Больш не буду скардзіцца на мужа. Буду цярпець ягоныя здзекі.
— Вам не трэба цярпець абразы і пабоі, — тлумачыць парушальніку намеснік пракурора. — Вам трэба вырашаць праблему, а яна значна глыбей. Можа вам варта разысціся, калі не можаце жыць разам у міры і павазе.
Члены Савета раяць жанчыне перш-наперш вырашыць праблемы са спіртным, сесці за стол перамоваў і высветліць, у чым жа тоіцца «корань зла». Хутчэй за ўсе, што як толькі сяброўства з алкаголем спыніцца, то і ў сям’і ўсе наладзіцца. Жанчыне таксама рэкамендавана працаўладкавацца.
Блізкае сяброўства з алкаголем маюць і іншыя правапарушальнікі. Ім таксама дадзены рэкамендацыі прайсці лячэнне ад алкагольнай залежнасці.
Акрамя таго, на СГПАП разгледжаны пытанні аб дзейнасці назіральных камісій на тэрыторыі райцэнтра і аб удзеле праваслаўнай царквы ў духоўна-маральным выхаванні жыхароў раена.
І вось што цікава, Богам чалавеку дадзена свабода выбару — ен сам выбірае па якім шляху яму ісці: граху ці імкнуцца да святла… Чаму ж людзі так часта выбіраюць не той шлях? У дзяцінстве ж ніхто не марыць стаць алкаголікам, пражыць жыцце марна… Навошта тады патрэбна гэтая свабода, калі мы не валодаем сілай волі? Калі шлях граху, легкі і просты, для нас прывабней? Чаму пачынаючы так «Хачу п’ю — хачу не п’ю», людзі заканчваюць у адзіноце, трасучыся над чаркай, не ў сілах супрацьстаяць «зяленаму змею»?
Не трэба звальваць свае праблемы на іншых. Запэўніваць, што ў тым, што «п’ю» вінаватыя ўсе — лёс, бацькі, муж ці жонка, начальнік, магнітныя буры. Вінаватыя заўседы мы самі. Так, ісці «правільным» шляхам цяжка. Цяжка адмаўляцца ад асалод, ад легкай нажывы, ад бяздзейнасці.
Затое потым душы легка. І гэта галоўнае.
Ганна МАВІЧ

Если вы нашли ошибку, пожалуйста, выделите фрагмент текста и нажмите Ctrl+Enter.

1 Звезда2 Звезды3 Звезды4 Звезды5 Звезд (Пока оценок нет)
Загрузка...

Похожие записи

Оставить комментарий

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.

Return to Top ▲Return to Top ▲

Сообщить об опечатке

Текст, который будет отправлен нашим редакторам: