Сёння мой расказ аб жанчыне, якая захоплена вельмі прыгожым заняткам – вырошчваннем кветак.

Гаспадыня сустракае каля веснічак. А размову аб чароўных кветках вядзем ва ўтульнай альтанцы. Лёгкі ветрык разносіць вакол выдатны водар. Гэта духмянасць руж.

У Людмілы Кабат, жыхаркі Хоцімска,пражываючай па вуліцы Наберажнай дом 127, іх каля шасцідзесяці штук. І адрозніваюцца яны не толькі па групах – пляцістыя, глебапакроўныя, чайнагібрыдныя, парковы, але і па гатунках. Кожнае лета яны радуюць жанчыну сваімі белымі, ружавымі,  жоўтымі, цёмна-чырвонымі фарбамі.

— Калі  вы, Людміла, пачалі займацца вырошчваннем кветак?

— Пачну з таго, што я сельскі жыхар. Мая малая радзіма вёска Гаўрылоўка,—гаворыць Людміла. – А ведаеце, чым яна вядома? Дык вось тым, што з’яўляецца самай усходняй кропкай нашай Беларусі. Некалькі гадоў таму назад там устанавілі памятны камень з надпісам. На жаль вёска апусцела… Ніхто там цяпер не жыве. А ў час майго дзяцінства было шмат дамоў, у якіх пражывалі працалюбівыя людзі, моладзі было многа. Мы, жыхары вёскі, вельмі ганарыліся ды і цяпер таксама ганарымся сваім земляком  Іванам Васільевічам Холалавым. Усё сваё працоўнае жыццё ён працаваў у калгасе “Бальшавік”. На працягу некалькіх гадоў быў звеннявым па вырошчванню лёну. За высокія дасягненні ў працы ён узнагароджан ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, яму прысуджана Дзяржаўная прэмія СССР. Аднавяскоўцы садзілі агароды: вырошчвалі бульбу, гародніну. Каля кожнага дома быў палісаднік. Раслі піёны, геаргіны. Такой разнастайнасці кветак, як цяпер у гаспадынь, канешне, не было.

Людміла закончыла восем класаў Ліпаўскай школы і паступіла вучыцца ў Магілёўскі бібліятэчны тэхнікум. Практыку яна праходзіла ў горадзе Жабінка Брэсцкай вобласці. А пасля ўручэння дыплома накіраванне на работу атрымала ў Хоцімскі раён. Пяць гадоў адпрацавала загадчыцай бібліятэкі ў вёсцы Бярозкі. Сама выдавала жыхарам кнігі, убірала ў памяшканні, хадзіла ў чырвоныя куткі на малочна-таварныя фермы і дапамагала ў афармленні нагляднай агітацыі.

А потым, па сямейных абставінах (выйшла замуж) пераехала ў Хоцімск. Муж, Уладзімір, працаваў у “Сельгасхіміі”. Як  адказнаму і працавітаму чалавеку, арганізацыя купіла для яго сям’і дом. Маладажоны сталі даводзіць яго да ладу.

— Шмат часу патрацілі і сродкаў, каб ператварыць свой участак  ў цяперашні від, — усміхаецца Людміла.

І вось доказ: цяпер прахожыя заміраюць у неапісальным захапленні, ды і я, прыехаўшы пагутарыць аб кветках. Як прызналася Людміла, раней яна і ўявіць сабе не магла, што сваімі рукамі створыць усю гэту прыгажосць.

— Пераехаўшы ў райцэнтр не змянілі вы сваю прафесію?

— Не, канешне. Уладкавалася ў цэнтральную бібліятэку ў аддзел абслугоўвання, – расказвае  Людміла. – Мне падабалася мая прафесія. Разам з калегамі па рабоце праводзілі розныя мерапрыемствы для наведвальнікаў бібліятэкі. Арганізоўвалі выстаўкі на розныя тэмы.

У 2009 годзе ў бібліятэцы стаў працаваць клуб “Экаполіс”. Людміла Кабат запрашала на яго пасяджэнні кветкаводаў-аматараў, каб яны маглі пачуць правілы вырошчвання, догляду за кветкамі, а таксама, як правільна захоўваць іх насенне.

— Ведаеце, кожны любіць кветкі па-свойму, — кажа мая суразмоўца. – Але падабаюцца яны, канешне ж, усім. Пагэтаму нярэдка захапленне кветкамі можа стаць падставай для знаёмства абсалютна розных людзей. Кветкавыя “маньякі” – людзі своеасаблівыя і могуць гадзінамі гаварыць аб кветках. Мы і цяпер працягваем мець паміж сабой зносіны.

З вясны каля дома  зацвітаюць лукавічныя. Гэта крокусы, цюльпаны, нарцысы, мускарі і нават падснежнікі. Затым іх змяняюць ірысы, піёны, клематысы. Зараз наступіў час руж і лілій. Галоўная годнасць руж – яны цвітуць ўсё лета да позняй восені. Гатовы распусціцца іншы раз нават у верасні.

— Уход за ружамі просты. Трэба пасадзіць на сонечнае месца, у час паліваць і стрыгчы завялыя кветкі, падкормліваць і, нарэшце, рэгулярна прапалваць, — раіць гаспадыня.

У гэты дзень я пачула ад Людмілы і самы галоўны савет – любіць усе кветкі і яны абавязкова адкажуць узаемнасцю, даючы буйныя бутоны і пахучы водар. А яшчэ, што самымі любімыя  ў яе кветкі гладыёлусы. Яны цвітуць пазней. Ужо шмат гадоў іх вырошчвае. Быў час, калі ў яе расло да 80 гатункаў! Жанчына вельмі беражліва адносіцца да захавання зімой лукавіц. Кожны гатунак – асобна і абавязкова падпісвае назву.

Зараз Людміла Васільеўна на заслужаным адпачынку. Шмат часу займаецца кветкамі, дамашнімі справамі.

— Многія знаёмыя мне кажуць, што на пенсіі ім сумна, — гаворыць жанчына. – А мне так хораша! Вяду здаровы лад жыцця. Круглы год наведваю басейн “Каскад”. Вы заўважылі, што ад нашага дома да яго далекавата? Так вось зімой іду туды пешша, а летам еду на веласіпедзе. Люблю вячэрнія прагулкі па вуліцах нашага прыгожага  гарадка.

Разам з мужам вырасцілі сына. Яўген з жонкай Ганнай пражываюць у абласным цэнтры – Магілёве. Нявестка – зубны фельчар, а Яўген па спецыяльнасці інжынер. З задавальненнем да бабулі і дзядулі летам прыязджае пагасціць унук Саша.

За размовай час праляцеў вельмі хутка. Праважаючы да машыны, Людміла падагульняе: “ Я заўсёды хацела вакол сябе бачыць прыгажосць. А яе лёгка знайсці ў кветках. Вельмі шчасліва, што займаюся тым, што люблю. Без кветак проста не ўяўляю сваё жыццё”.

Наталля КАЦЯШОВА.

Фота аўтара